Συλλυπητήρια ανακοίνωση εξέδωσε ο Ποντιακός Σύλλογος Κατερίνης «Παναγία Σουμελά», για τον θάνατο του Αρχιμήδη Γεωργιάδη.
Διαβάστε παρακάτω ολόκληρη την ανακοίνωση:
«Καλό παράδεισο Αρχιμήδη Γεωργιάδη.
Ο Αρχιμήδης Γεωργιάδης γεννήθηκε το 1939 στους Γεωργιανούς Βεροίας και είναι το τρίτο παιδί του Στυλιανού και της Χαρίκλειας Γρηγοριάδου, με καταγωγή αμφότερων από το Χανάκ του Καρς.
Ο Αρχιμήδης από παιδική ηλικία έδειξε το μεγάλο ενδιαφέρον του για τη λύρα. «Έπαιρνα δυο ξύλα, τα σταύρωνα και έκανα πως παίζω. Αγαπούσα πολύ τη λύρα από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου». Το 1948 και ενώ η οικογένεια έμενε στη Βέροια, ο Αρχιμήδης δανείστηκε από μια γειτόνισσα μια λύρα και έτσι ξεκίνησε να παίζει.
«Άκουγα τον Γώγο στο ραδιόφωνο. Όταν ήμουν έντεκα χρονών, ήρθε στη Βέροια σε ένα πανηγύρι και μέχρι να βγει για πρόγραμμα, τον έβαλα να μού παίξει. Ήταν ο μεγαλύτερος λυράρης και τραγουδιστής όλων των εποχών».
Από την ηλικία των δώδεκα ετών ο Αρχιμήδης ξεκίνησε να παίζει σε γάμους και γλέντια στη Βέροια, αλλά και στις γύρω περιοχές. «Τα «μουχαπέτια» εκείνης της εποχής ήταν διαφορετικά με τα σημερινά. Οι άνθρωποι γλεντζέδες, άρχοντες, χαιρόσουν μόνο που τους έβλεπες. Όλοι ήξεραν να τραγουδούν σωστά και γλεντούσαν αγαπημένοι».
«Δεν άκουγες το ίδιο τραγούδι ή στίχο, όλα ήταν παραδοσιακά φερμένα από τον Πόντο. Κάποιοι σκοποί χάθηκαν με το πέρασμα του χρόνου, αλλά εγώ συνεχίζω και τους παίζω στις παρέες».
Ο Αρχιμήδης υπήρξε επαγγελματίας λυράρης και συνεργάστηκε με πολλούς άξιους τραγουδιστές στα ποντιακά μαγαζιά της Βέροιας. Αναφέρει τους: Πέτρο Χαραλαμπίδη, Γιώργο Εμμανουηλίδη, Θέμη Ιακωβίδη, Βασίλη Πασχαλίδη, Σοφία Παπαδοπούλου, Θόδωρο Παυλίδη και Χρύσανθο Θεοδωρίδη. «Ο λυράρης εκείνα τα χρόνια μπορούσε να ζήσει άνετα κάνοντας τη λύρα επάγγελμα. Ο κόσμος χάριζε, όταν διασκέδαζε, ενώ σήμερα αυτό το πράγμα έχει αλλάξει». Επίσης, ο ίδιος κατασκευάζει λύρες τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια. Τού έμαθε ο Θέμης Θεοδωρίδης από την Μικρή Σάντα, ο οποίος ήταν κορυφαίος κατασκευαστής.
Σχετικά με τη σημερινή πραγματικότητα της ποντιακής μουσικής παράδοσης ο ίδιος έχει καθολική άποψη, καθώς γλέντησε με τους παλιούς και ακόμα και σήμερα συμμετέχει ενεργά παίζοντας σε παρέες συνομηλίκων αλλά και νεότερών του. «Οι παλιοί λυράρηδες ήταν διαφορετικοί από τους σημερινούς. Οι σημερινοί πρέπει να καταλάβουν πως η βάση αυτού του οργάνου είναι τα ποντιακά. Το όργανο αποτελεί έμβλημα των Ποντίων και δεν μπορεί να παίζει ό,τι θέλει. Οι νέοι παρασύρονται εύκολα με κίνδυνο να χαθεί η παράδοση.
Ο Γώγος έπαιζε τα πάντα ακόμα και μη ποντιακά, αλλά κρατούσε τα προσχήματα και ας μην ξεχνάμε πως στα παραδοσιακά ποντιακά του ήταν τέλειος και αξεπέραστος. Οι νεότεροι πρέπει να σέβονται εμάς τους παλιότερους, όπως εμείς σεβόμασταν τους παλαιότερους από εμάς». «Πρέπει να ομορφαίνεις την παράδοση με το παίξιμό σου και να έχεις τη δική σου προσωπικότητα, που θα προκύπτει από τις επιλογές και τα βιώματά σου. Πολλές φορές όταν επιστρέφω στο σπίτι μετά από ένα «μουχαπέτ», παίζω λίγη ώρα και για τη δική μου προσωπική ευχαριστηση.»
